नेपालले उनीहरूलाई कलाकार मात्र मानेन, आस्थाको प्रतीक बनायो। गाउँ–गाउँका जनता धुर्मुस–सुन्तलीको समाजसेवाबाट प्रेरित भए। क्रिकेट रंगशालाको सपना तिनै जनताको हातबाट बन्दै थियो—पसिना, श्रम र माया मिसिएर। तर आज त्यो मैदानमा मौनता छ, अधुरो सपना छ, अनि एउटा गहिरो रिस र चोट पनि छ।
यसबीच धुर्मुसले भने अमेरिकामा ‘असाधारण क्षमता ग्रीन कार्ड’ लिएर गएको घोषणा गरे। “नेपालमा कलात्मक करियर टिकेन,” उनले भने। “जीवन धान्न गाह्रो भयो।”
तर नेपालले सुनेन, मान्न पनि सकेन।
किनकि देशले जीवनभर माया, समर्थन र सम्मान दिएका थिए—कलाकारको हैसियतभन्दा धेरै।
अहिले हजारौं नेपालीले एउटै प्रश्न गरिरहेका छन्—
“रंगशाला अधुरो छ, जनताको विश्वास आधा–आधा छोडेर कसरी परदेश जान सकिन्छ?”
धुर्मुस–सुन्तलीको डेढ दशकको योगदानको सम्मान गर्नेहरू धेरै छन्। तर एकाएक पलायन र भावनात्मक बहानाले मन भरिन सकेन।
फाउन्डेशन मौन छ, रंगशाला मौन छ,
तर जनता?
जनता मौन छैनन्।
जनताका मनमा धोका, दर्द र असल विश्वासमाथि चोटका शब्दहरू घुमिरहेका छन्।
देशले स्टार बनाएको मान्छेले किन देशलाई टाढैबाट हेर्न रोज्यो?
यो प्रश्नले अहिले नेपालभरि भावनात्मक हलचल चलाइदिएको छ।
नेपालमा पाएको अपार ममतामाथि पानी फेरिएजस्तै, धुर्मसको विदेश यात्राले देशका हजारौँ भावनालाई डामेर गएको छ।
रंगशालाको अधुरा डढेलो र जनताको अधुरो भरोसा—दुवै अझै बलेर बचेका छन्।
अन्ततः, धुर्मुसले परदेश रोजे।
तर हजारौँ नेपालीका मनमा उठेको पीडा अझै पनि स्वदेशमै बलिरहेको छ।
